سبد خرید0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

سندروم کوشینگ چیست ؟

انسان‌ها، سگ‌ها، گربه‌ها و تقریبا تمامی سایر گونه‌های جانوری به طور طبیعی در خون و تمامی بافت‌های بدن خود کورتیزون دارند. این کورتیزون توسط یک جفت غده کوچک به نام آدرنال که هر کدام از آنها در نزدیکی یکی از کلیه‌ها قرار گرفته است تولید می‌شود. در مقادیر مناسب، کورتیزون برای سلامتی لازم است. اگر در یک فرد(انسان، سگ یا گربه) کورتیزون به قدر کافی وجود نداشته باشد ممکن است باعث بیماری و یا حتی مرگ شود. مقادیر بیش از اندازه کورتیزون هم(سندروم کوشینگ) باعث بروز بیماری می‌شود هر چند که برخلاف زمانی که مقادیر کافی کورتیزون وجود ندارد، مرگ ناگهانی بروز نمی‌کند.
دکتر هاروی کوشینگ  (Harvey Williams Cushing) پزشکی بود که در دهه‌های 1920 و 1930 میلادی به طبابت مشغول بود. او تخصص‌های مختلفی از جمله پاتولوژی داشت. وی به عنوان یک پاتولوژیست مقاله‌ای نوشت که در آن گروهی از افراد را توصیف کرده بود که همه آنها بدلایل ظاهرا مشابه‌ای فوت کرده بودند. هر کدام از این افراد پس از بیماری، بدلیل علتی که امروزه شناخته شده است و آن هم وجود مقادیر بالای کورتیزون در دوره طولانی زمانی بوده است، فوت کرده‌اند. برای پاسداشت کشف او، سندروم کوشینگ برای شرایط بالینیی که متعاقب وجود کورتیزون بالا به صورت مزمن در بدن ایجاد می‌شود مورد استفاده قرار می‌گیرد. از زمانی که مشاهدات دکتر کوشینگ توسط پزشکان شناخته شد، دامپزشکان هم از آن آگاهی پیدا کردند. این مشکل(سندروم کوشینگ) از آن زمان در گونه‌های مختلف جانوری از جمله سگ‌‌ها و گربه‌ها شناخته شده است.

چه چیزی باعث ایجاد مقادیر بالای کورتیزون در بدن می‌شود ؟
مقادیر بالای کورتیزون در بدن بدلیل مصرف بالای آن در حیوان شما بوجود می‌آید. داروهایی که حاوی کورتیزون هستند(این داروها محدود به این لیست نمی‌شوند) شامل :
Prednisone
Prednisolone
Methylprednisolone
Triamcinolone
Dexamethasone

بدون در نظر گرفتن این موضوع که دارو به صورت تزریقی، قرص و یا به صورت کرم‌های موضعی حاوی استروئید و یا مصارف چشمی استفاده شود، کورتیزون دارای اثرات خاصی که باعث ایجاد بیماری در مواردی که دارو مورد مصرف قرار گرفته است می‌شود. ایجاد سندروم کوشینگ به این معنا است که حیوان شما بیش از اندازه کورتیزون دریافت کرده ولی به این معنا نیست که دامپزشک شما به اشتباه برای او بیش از اندازه کورتیزون تجویز کرده است بلکه کورتیزون داروی مهم و رایجی است که به طور معمول اثرات جانبی هم دارد. آن حالتی از سندروم کوشینگ که متعاقب دریافت بیش از اندازه کورتیزون ایجاد می‌شود به راحتی با قطع مصرف دارو قابل درمان است.


زمانی که سندروم کوشینگ به طور طبیعی بوجود می‌آید، تغییرات(موارد غیر عادی) که در داخل بدن ایجاد می‌شود هم مثل علائم خارجی بیماری از تغییرات ثانویه‌ای که متعاقب مصرف بیش از اندازه داروهای حاوی کورتیزون ایجاد شده است قابل شناسائی خواهد بود. ویژگی مشترک در سندروم کوشینگ، چه در زمانی که به صورت طبیعی بوجود آمده باشد و چه در نتیجه مصرف دارو باشد، افزایش بیش از اندازه کورتیزون در بدن است. شکل طبیعی سندروم کوشینگ در سگ‌ها نسبتا رایج ولی در گربه‌ها تقریبا غیر معمول است. درصد کمی از سگ‌ها و گربه‌های مبتلا به شکل طبیعی سندروم کوشینگ (در حدود 15%) در یکی از 2 غده آدرنال خود دارای تومور هستند. تومور به طور مداوم باعث ایجاد مقادیر زیاد کورتیزون شده و در نهایت باعث ایجاد سندروم کوشینگ می‌شود. اغلب سگ‌ها و گربه‌های مبتلا به شکل طبیعی سندروم کوشینگ(85% تا 90 %) توموری کوچک در ناحیه پایینی مغز خود که معروف به هیپوتالاموس است دارند. انسان‌ها و حیواناتی که دچار این مشکل هستند، توموری دارند که به طور مداوم به غده آدرنال پیام ساخت و آزادسازی کورتیزون به جریان خون را ارسال می‌کند. این پیام به صورت یک پروتئین در جریان خون قرار دارد و به غده آدرنال منتقل می‌شود.
این پیام(که ACTH نامیده می‌شود)
به صورت بیش از اندازه تولید می‌شود
خاموش نمی شود
باعث رشد هر 2 غده آدرنال می‌شود
باعث تولید بیش از حد کورتیزون می‌شود و کاهش هم پیدا نمی‌کند
منجر به بروز سندروم کوشینگ می‌شود

علائم سندروم کوشینگ چیست ؟

وجود مقادیر بالای کورتیزون در بدن سگ باعث بروز علائم مختلفی می‌شود. تمامی سگ‌ها علائم مشابه‌ای ندارند ولی همگی 2 یا 3 علامت رایج بیماری را دارا هستند. این علائم رایج شامل :

1) افزایش قابل توجه حجم ادرار : در بسیاری از سگ‌ها زمان دفع ادرار در مقایسه با شرایط معمول افزایش می‌یابد و یا دفعات دفع ادرار در آنها افزایش می‌یابد. در بعضی از موارد تولید ادرار آنقدر بالا است که زمانی که حیوان خواب است ممکن است نشت پیدا کند. خیلی از حیوانات تربیت شده ممکن است در داخل منزل ادرار کنند. هم گام با تولید بیش از اندازه ادرار، تشنگی هم افزایش می‌یابد که این موضوع در مقایسه با افزایش میزان ادرار مسئله نگران کننده‌ای برای صاحبان حیوانات نیست.
2) ریزش مو بدون رشد مجدد، چه بر اثر ریزش، چه متعاقب تراشیدن : ریزش مو عمدتا در ناحیه پشت، دم و پشت پاهای عقبی قابل مشاهده است. ریزش مو می‌تواند باعث ایجاد پوشش مویی کم پشت و یا ایجاد ضاهری بی مو متعاقب ریزش کامل مو شود. سگ‌های مبتلا به سندروم کوشینگ تقریبا هیچ‌گاه موهای سر و پاهای خود را از دست نمی‌دهند.
3) ضعف عضلانی : این حالت به صورت ایجاد مشکل در بالا رفتن از پله‌ها و یا مشکل در پریدن بر روی مبلمان و یا پریدن به داخل ماشین ظهور پیدا کند. ضعف عضلانی در این سگ‌ها ممکن است باعث ناتوانی در طی مسافت‌های طولانی بدون تنگی نفس شود. به علاوه ممکن است در برخاستن بعد از نشستن و یا دراز کشیدن هم دچار مشکل بشوند. این ضعف عضلانی در ناحیه محوطه بطنی باعث بروز افتادگی شکم می‌شود.
سگ‌های مبتلا به سندروم کوشینگ عملا همیشه اشتهای خوبی دارند و بعضی هم به طور غیر عادی با ولع بسیار در انتظار غذا هستند. در مقابل این سگ‌ها مشکلی از بابت اسهال و استفراغ ندارند ولی گاهی اوقات بشدت نفس نفس می‌زنند.
چه‌ آزمایشاتی لازم است ؟
در تکمیل علائم غیر عادی مشاهده شده توسط صاحبان حیوانات، دامپزشکان هم باید سایر مشکلات را تشخیص بدهند. دامپزشکان ممکن است با موارد زیر رو‌به‌رو شوند:نازک شدن پوست
عفونت‌های جلدی
آتروفی عضلانی
بزرگ‌شدگی کبد در ملامسه محوطه بطنی
آزمایشات معمول خون و ادرار در اغلب موارد غیرطبیعی‌های زیادی را نشان می‌دهند. ادرار سگ‌های مبتلا به سندروم کوشینگ معمولا رقیق و عفونت‌های مجاری ادراری در اغلب موارد وجود دارد. نتایج غیر عادی آزمایش کبد هم بویژه در سگ‌هایی که دچار بزرگ‌شدگی کبد شده‌اند معمول است. علی رغم نگرانی‌های موجود بدلیل نتایج غیر عادی آزمایشات کبدی، سگ‌های مبتلا به سندروم کوشینگ دچار بیماری کبدی نیستند و این سگ‌ها تقریبا هیچ‌گاه بدلیل مشکلات کبدی بیمار و یا دچار مرگ نمی‌شوند. سگ‌های دچار سندروم کوشینگ معمولا غلظت کلسترول بالایی دارند و به طور معمول فشار خون آنها بالا است. دامپزشکان معمولا انجام رادیوگراف از قفسه سینه را هم توصیه می‌کنند چون سگ‌های مبتلا به سندروم کوشینگ در اغلب موارد پیر هستند و اطمینان از نبود سایر موارد غیر عادی غیر منتظره در نزدیکی و یا در ریه‌ها آن‌ها حائز اهمیت است.
رادیوگرافی و سونوگرافی محوطه بطنی هم به دلایل زیر توصیه می‌شود:

1) در حدود 50% تومورهای آدرنال در رادیوگرافی و بیش از 90% این تومورها توسط سونوگرافی قابل مشاهده است.
2) غده آدرنال در سگ‌های مبتلا به فرم هیپوفیزی سندروم کوشینگ در معاینات سونوگرافی به صورت نرمال(~50% موارد) و یا به صورت افزایش در اندازه(~50% موارد) دیده می شود
3) معاینه محوطه بطنی با استفاده از هریک از این روش‌ها(رادیوگرافی یا سونوگرافی) برای ارزیابی محوطه بطنی از جهت مشکلات قابل انتظار(بزرگ شدگی کبد و تجمع چربی) و غیر قابل انتظار کاربرد دارد.
زمانی که انجام این تست‌ها به اتمام رسید با فرض اینکه دامپزشم شما هنوز مشکوک به سندروم کوشینگ است، معمولا برای تشخیص قطعی ارزیابی بعضی از هورمون‌های خاص هم توصیه می‌شود. آزمایشاتی که معمولا انجام می‌گیرد شامل : تست تحریک ACTH، تست کورتیزول کراتینین و تست دوزهای پایین دگزامتازون(LDDST) است. انجام هر یک از این تست‌ها معمول و نسبتا موثر هستند و هر کدام فواید و معایب خاص خود را دارند. علاوه بر این براساس این نتایج و نتایج سونوگرافی محوطه بطنی ممکن است انجام تست‌هایی برای کمک به تفکیک بین شکل هیپوفیزی و شکل ناشی از تومور آدرنال پیشنهاد شود چه درمانی لازم است ؟

2 سوال  که معمولا  پرسیده می‌شود  :واقعا لازم است که سگ من تحت درمان قرار بگیرد در صورتی که درمان‌ صورت نگیرد چه مشکلی بوجود می‌آید
جواب سوال اول مسئله‌ای است که فقط صاحب حیوان باید در مورد آن تصمیم بگیرد. بهر‌حال سگ‌هایی که تحت درمان قرار نمی‌گیرند ضعیف و به طور غیر عادی وابسته به آب و غذا هستند و معمولا شاد، بازیگوش و فعال نیستند. اگر شما به عنوان صاحب حیوان مشکلی در حیوان خود نمی‌بینید و اعتقاد دارید که حیوان شما سالم است، درمان توصیه نمی‌شود. سگ‌هایی که واقعا مبتلا به سندروم کوشینگ هستند و تحت درمان قرار نمی‌گیرند از دید صاحبان خود هم سالم به نظر نمی‌رسند.
معمولا انجام درمان باعث ایجاد شرایط نسبتا طبیعی می‌شود و به همین دلیل توصیه به اصلاح این وضعیت می‌شود. بر پایه نتایج آزمایشات، دامپزشک شما جراحی و یا درمان دارویی خوراکی را برای درمان شکل طبیعی سندروم کوشینگ پیشنهاد می‌کند. انجام جراحی آسان نبوده و بهتر است توسط متخصص جراحی انجام بگیرد. درمان خوراکی معمولا با استفاده از داروهایی صورت می‌گیرد که ذاتا موادی سمی هستند. بهر‌حال سگ‌هایی که به طور موفقیت آمیزی تحت مراقبت قرار گرفته‌اند، فارغ از درمان انتخاب شده برای آنها احتمال ناموفق بودن روند درمانی بسیار کم است و صاحبان حیوانات از قبول انجام درمان بسیار خوشحال خواهند بود.

 

 

دیدگاهتان را بنویسید